ដើរទៅក្បែ ហើយធ្វើការប្រាស្រ័យជាមួយគ្នាមួយសន្ទុះទើបខ្ញុំដឹងថា ពួកគេគឺជាខ្មែរដូចខ្ញុំដែរ តែពួកគេមិនមែនមកពីស្រុកខ្មែរនោះទេ ពួកគេមកពីខេត្តមួយចំនួននាភូមិភាគវៀតណាមខាងត្បូង ដែលជាអតីតខេត្តរបស់ខ្មែរដូចជា ខេត្តព្រះត្រពាំង ទឹកខ្មៅ មាត់ជ្រូក -ល។
ខ្លោងទ្វាចូលពិធីបុណ្យ
ពួកគេមកកាន់ទីនេះ(ហាណូយ)ដើម្បីចូលរួមកម្មវិធីមួយដែលអាជ្ញាធរយួនរៀបចំសំរាប់បងប្អូនខ្មែរកម្ពុជាក្រោម។ ពិធីនេះមានឈ្មោះជាផ្លូវការថា ទិវាវប្បធម៌ខ្មែរភូមិភាគខាងត្បូងនៅហាណូយ។ យល់ជ្រាបនូវតំណឹងនេះ ក្រុមនិស្សិតខ្មែរដែលកំពុងស្នាក់និងសិក្សានៅហាណូយបាននាំគ្នាទៅកាន់ទីនោះ។ មានរបស់របរ តាំងពីហូលផាមួង នំចំណី រូបចំលាក់ ឧបករណ៍ភ្លេងបុរាណ រហូតដល់ការសំដែងសិល្បះត្រូវបានដាក់ឲ្យមហាជន ជាពិសេសប្រជាជនយួនទស្សនា។ ពួកនិស្សិតដែលទៅលេងនៅទីនោះនាំគ្នាជជែកលេងជាមួយបងប្អូនខ្មែរយើង ពោរពេញទៅដោយភាពស្និតស្នាល រីករាយ តែបង្កប់នូវអ្វីម្យ៉ាងដែលពិបាកនឹងយល់។
និស្សិតខ្មែរ(រូបកណ្តាល)ថតអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយបងប្អូននារីខ្មែរក្រោម
អស់ពីនៅកន្លែងតាំងពិពណ៌និងសំដែង យើងនាំគ្នាមកជជែកនៅបន្ទប់សណ្ឋាគាដែលត្រូវបានគេជួលសំរាប់ឲ្យ បងប្អូនយើងស្នាក់នៅទៀត។ រយះពេលពីរថ្ងៃបាននៅជិតគ្នា យើងជជែកមិនចេះជិនណាយ និងយកអាសារគ្នាហាក់បីដូចជាបងប្អូនក្នុងគ្រួសារតែមួយ(នារីខ្មែរ ក្រោមមួយចំនួនបានមកស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នជាមួយនិស្សិត នារីខ្មែរ នាអន្តេវាសិកដ្ឋាន។ ពីរយប់ដែលពួកយើងជជែកគ្នាមួយយប់ទល់ភ្លឺ)។
បង្ហាញមូដសំលៀកបំពាក់ប្រពៃណី
ភ្នាក់ងារព័ត៌មានយួនកំពុងសម្ភាសព្រះសង្ឃខ្មែរក្រោម
ល្ងាចថ្ងៃចុងក្រោយបានមកដល់ ម្នាក់ៗលែងសូវបន្លឺសំលេង ឬក៍សើចក្អាកក្អាយដូចពីម្សិល និងព្រឹកថ្ងៃនេះទៀតហើយ។ ភាពស្រងូតស្រងាត់ចាប់ផ្តើមកើតមាននៅលើផ្ទៃមុខយើងម្នាក់ៗ នារីខ្មែរក្រោមនិងនិស្សិតនារីបង្ហូរទឹកភ្នែកដោយពុំដឹងខ្លួន។ រយះពេលពីរថ្ងៃដែលយើងនៅហូបចុកជាមួយគ្នាហាក់បីដូចជាលឿនណាស់ ហេតុអ្វីទៅហ្ន៎?!! យើងញាំបាយជាមួយគ្នាជាលើកចុងក្រោយ តែម្ហូបអាហារដែលធ្លាប់តែមានឱជារសឆ្ងាញ់ពិសារក៍ប្រែជាគ្មានជាតិចូវ។
យើងនាំគ្នាជូនវត្ថុដែលអាចរក្សាទុកបានជាអនុស្សាវរីយ៍ជូនគ្នាទៅ វិញទៅមក ដូចជា រូបថត សៀវភៅវប្បធម៌ ប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ទស្សនាវត្តី -ល។
គ្មានអ្វីដែលជួប ហើយមិនបែកគ្នានោះទេ វាគ្រាន់តែខុសគ្នាយូនិងឆាប់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅស្ថានីយ៍រថភ្លើង វេលាម៉ោងប្រមាណប្រាំពីរយប់ យើងបានជួបគ្នា សាសងគ្នា និងជូនតំណើរគ្នាជាលើកចុងក្រោយ។ សំលេងខ្សិកខ្សួល ខ្លះទៀតទឹកភ្នែករលីងរលោង បានបង្ហាញឲ្យឃើញពីភាពអាឡោះអាល័យរវាងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចំណោទចោទសួរថា ពេលណា ថ្ងៃណា ឆ្នាំណា ទើបយើងអាចជួបគ្នាទៀត?? ពួកគេសុទ្ធជាខ្មែរដូចពួកយើងសោះ ចុះហេតុអ្វីសំណួរដែលបានចោទសួរនោះហាក់បីដូចជាពិបាកនឹងឆ្លើយខ្លាំងម្លេះ?? នេះជាព្រហ្មលិខិតឬ? ទេ! ហាក់បីដូចជាមិនមែន!!?? តើជាអ្វីទៅ?? ប្រហែលមានតែប្រវត្តិសាស្រ្តទេទើបអាចឆ្លើយនឹងសំនួរនេះបាន!! ប្រវត្តិសាស្ត្របានបន្សល់ទុកនូវភាពជូរចត់ ជាព្រំសីមាខ័ណ្ឌចែកមិនឲ្យយើងបានជួបគ្នាក្នុងនាមជាជនជាតិមានឈាមជ័រតែមួយ៕ នេះហើយប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ!!
6 comments:
You can use some HTML tags, such as <b>, <i>, <a>